Iemand die geen vechtsport beoefent, een beginnend vechtsporter of krijgskunstenaar, ouders van kinderen die bij ons trainen stellen ons vaak dezelfde vragen.

Waarom vechtsport?

Uiteraard is verbetering van je fysieke fitness een gevolg van de trainingen. Een goede instructeur zal echter ook veel aandacht geven aan andere vormen van fitness: mentale, zintuiglijke, emotionele en spirituele. Spirituele fitness is geen zweverig begrip: het behelst voornamelijk “moed”.
Moed in de breedste zin: uiteraard moed om een agressor het hoofd te bieden; maar ook moed om de juiste vragen te stellen. Da’ s alvast een heel goede reden om Kenpo Jiu Jitsu te beoefenen. Gaat het om pure zelfverdediging? Eigenlijk niet.
Volgende vergelijking verduidelijkt veel: onze maatschappij bestaat uit drie soorten mensen. De meesten zijn “schapen”, maar niet zozeer in de negatieve zin van het woord (kuddedier, dom,…), wel in de goede zin (vredelievend, rustig, zacht, …). Ze leven hun leven, en daar is niks mis mee. Het is wel zo dat schapen de ogen sluiten voor de tweede groep: de roofdieren. Roofdieren – hier wél in de negatieve zin – zijn mensen die door om welke reden dan ook een bedreiging vormen voor de schapen: ze maken ze bang, pesten ze, vallen ze aan, roven hun gezondheid, bezittingen en soms zelfs hun geluk of leven. Schapen willen niks met roofdieren te maken hebben, ze zijn er bang van, ontkennen vaak hun bestaan of minimaliseren (of overdrijven…) hun bedreiging.
Heb de spirituele fitness (moed) om te erkennen dat er roofdieren bestaan en dat hun bestaan ook voor jezelf gevolgen kan hebben.
Terug naar onze vergelijking: een derde groep zijn “herdershonden”. Ze zijn fundamenteel anders dan schapen én dan roofdieren. Ze weten heel goed dat er roofdieren rondlopen, en ze zijn alert. Hun attitude en kunnen zorgt ervoor dat de schapen beschermd worden. Herdershonden haten roofdieren, en verjagen ze. Schapen anderzijds houden ook niet zo veel van herdershonden, omdat deze hen herinneren aan het bestaan van roofdieren…
Ook mensen die gevechtsport beoefenen worden soms een beetje scheef bekeken. Ze herinneren er met name aan dat er niet alleen schapen zijn, maar ook roofdieren… Ouders vrezen soms dat hun kind gaat leren “vechten” en hopen dat het zichzelf “enkel” zal leren verdedigen. We moeten eerlijk zijn: een kind leert wél vechten in Kenpo Jiu Jitsu, alleen leert het tegelijkertijd vragen te stellen als “waarvoor zou ik opstaan en vechten?”. Niet voor een I-pod, niet voor een duw op de speelplaats, niet voor een futiliteit. Niet om mezelf nog meer in gevaar te brengen.
Een kind leert dat het een fysieke én mentale integriteit heeft, waar niemand mag aan raken. Dat anderen eenzelfde integriteit hebben waar niemand mag aan raken. Een kind zal dus leren bewust omgaan met de concepten, principes en theorie die het leert om zichzelf en anderen te beschermen, en het zal leren vragen stellen.
Een kind zal vooral alerter worden en leren om situaties en personen in te schatten zodat het problemen kan voorkomen.

Wat is de beste gevechtsport?

Er zijn geen slechte vechtsporten. Elke discipline legt nadruk op een ander aspect: boksen is per definitie fysiek en competitief, aikido is per definitie competitieloos en traditioneel, enz. Elke stijl of discipline heeft wél een bepaald gehalte “zelfverdediging”. Algemeen kan je stellen dat hoe meer “regels” en “traditie” er in een vechtsport of krijgskunst zit, hoe minder zelfverdediging er uit voorkomt. Hoe meer “zonder regels”, “logisch” en “eenvoudig” de aangeleerde principes en concepten zijn, hoe meer zelfverdediging. Dit is geen waardeoordeel over vechtsporten, wel over hun gehalte “zelfverdediging”. Één voorbeeld: Kendo (de kunst van het zwaardvechten) is bijzonder mooi, moeilijk en waardevol. Het gehalte zelfverdediging is lager dan bij zeg maar thai-boks (ook moeilijk, mooi en waardevol). Een zwaard heb je meestal niet bij op straat, je vuisten, voeten, ellebogen,… wel.
Slechte krijgskunsten bestaan dus niet, wel slechte instructeurs. Kies een instructeur waarvan je voelt dat hij/zij je “ligt”, en waarvan je ervaart dat hij/zij jouw belang en opleiding boven persoonlijke successen stelt. Hoedt je voor instructeurs die vooral schermen met hun dangraden of competitietitels, traditionele achtergrond, die de waarheid in pacht hebben en zich afzetten tegen andere vechtsporten.
De belangrijkste leraar van een instructeur is zijn leerling.

Na hoeveel tijd kan je jezelf of anderen beschermen?

Kenpo Jiu Jitsu (of een andere krijgskunst) is nooit een waterdichte garantie op zelfverdediging. Mensen willen zekerheid, en denken vaak: “ik ga tweemaal per week trainen, dus ik kan mezelf verdedigen. Ik ben lid van een vechtsportclub, ik heb lidgeld betaald, dus mijn instructeur zal wel leren hoe ik mezelf kan verdedigen. Ik ben een zwarte gordel, dus ik kan mezelf verdedigen”. Jammer, maar je lidkaart, instructeur of zwarte gordel beschermen je niet. Ik ken persoonlijk een tweevoudig wereldkampioen open klasse Wadu-Ryu Karate die op straat in de rug werd aangevallen en een matrakslag in de nek kreeg: hij kwam evengoed in “la-la”-land terecht als een ander…
Er is geen waterdichte garantie op zelfverdediging. Er is geen “aha-moment” vanaf wanneer je jezelf kan verdedigen. Wel is het zo dat je na vijf minuten in je eerste training al meer kans maakt om jezelf te verdedigen dan daarvoor. Zo moet je ook “bu-do” interpreteren: vechtsport is een "proces", een “reis”. Je instructeur leert je niet zozeer technieken aan, maar biedt je eerder een “kaart” aan die je kan gebruiken om de “reis”, het “proces” in de goede richting te leiden.

Na hoeveel tijd haal je een zwarte gordel?

Kenpo Jiu Jitsu blijf je enkel beoefenen als je ervan houdt. Hierin verschilt het in niks van voetbal, dansen, kantklossen, piano spelen, … En je blijft enkel van Kenpo Jiu Jitsu houden als je jezelf als maatstaf neemt: als je een witte gordel bent, moet je de voor jouw mogelijkheden best mogelijke witte gordel zijn. Dit geldt ook voor de andere niveau’ s (geel, oranje… zwart, dangraden, …). Je instructeur en jijzelf bepalen of en waneer je klaar bent voor een volgend niveau.

Komt daarbij dat “zwarte gordel” niet het eindpunt is van het proces Kenpo Jiu Jitsu. Het is een niveau als elk ander niveau: voor verbetering vatbaar!

De vraag “na hoeveel jaar heb ik zwart?” is dus irrelevant.